Straatmuske

ER IS niets wat mij zo boeit dan tijd; te weinig tijd te veel te weinig tijd; TiJd is iets wat mij boeit en treitert.Het is zo persoonlijk en ook zo sociaal.Detrein rijdt op tijd.Indien ge niet op tijd zijt mist ge uw bus of uwe trein.Indien ge kindjes bijhoudt kruipt de tijd zo traag: nog een uur en dan komen ze ze afhalen;Wat ge dan dat uur moEt aanvangen om ze rustig en verdraagbaar te houden?Dan kruipen de minuten als slakken vooruit trager kan het niet.indien ge moet w>achten op iets duurt het persies uren lang en dan is dat ma.ar vijf minuten.Als ge u amuseert in een cinema of een toneelstuk is de tijd zo voorbij,als het ware de tijd wegvliegt.Wanneer de tid loopt en ge voelt het niet,dat is zalig,dat gestress met tijdsaanvoelen  is allesbehalve gezellig. Tijd ik vervloek het.Maar de klok tikt verder niets aan te doen.

Er zijn keren,dat ik zowat zit na te denken..Wie doet dat niet?
Psycholoog ben ik niet,eengrote geleerde ook niet.Dus wat ik zowat zit te vertellen,is gewoon,wat menselijk voelen.daar komt het op aan.Men moet zijn eigen uitdrukken.Ook heeft men een gezicht naar de buitenwereld:de andere mens .Hoe ervaart die mij.Welke stempel drukken ze op mij.DIe heeft zo een karakter,die reageert zo.Haar doeningen  zijn zus en zo.Daar denk ik op.
Als ik nu mijn eigen gevoelsleven moet beschrijven zou ik een zandloper als vergelijkend voorbeeld nemen.,   IK  ben soms zo dat ik echt bol sta zoals de zandloper van boven,gevuld met zand vol moed en enthousiasme zo vol onderneming.Maar een tijd later zakt stillekes het zand naar beneden:dus alle moed alle enthousiasme zakt weg,zoals het zand in de zandloper.Zo gaat het altijd met mij boven onder,boven onder.Maar zoals een moedig mens betaamt,draaien we de zandloper om,zodat het volle deel boven staat,en beginnen we opnieuw vol kracht en moed de volgende beurt,totdat het zand weer stilletjes naar beneden glipt en staan we daar voor een lege bovenste vol;Weer opnieuw omdraaien.Zo is mijn gemoed alsook mijn leven.Voila:een zandloper.

Het straatmuske is dood.
Het ligt te rotten in de goot.

Zijn snaveltje staat stil,
zijn lijfje is kil.

Al dat  vrolijk gesnater
gestjilp,gestjilp
nooit meer ,geen later,
nu zwijgt zijn snater

Daar ligt onze mus,
tussen de afval
en de bladeren
van zijne sus
op zijn zijtje.

Nu rust hij in eeuwigheid
gedaan met zijn kwetterblijheid.
Grijs en dof
plat en stijf

Onze mus zwijgt
zijn snavel staat stil

Nu is het stil
al dat gekwetter
en vrolijk gesnetter

Gedaan ermee
daar ligt ze gedwee

Tot de vuinisman komt
en haar bij 't huisvuil
in de kar kiepert.

Om 17 uur gaat de zon onder.Voor mij is dat duisteren altijd wat griezelig.Het licht gaat weg.De zon trekt weg,beter de aarde doet een draaike.Piep zegt de zon en dan is ze weg.Dit uur deze momenten benik altijd wat angstg.Die veiligheid trekt weg,en laat ons in duisternis stikken.Zwart zawart wordt de voornacht om te eindigen in pikpikzwarte duisternis.Het is alsof men een pot zwarte chineese inkt over alles giet .Of het is als een grote zwarte heksenhand die over de huizenkomt en de zwarte lange vingers wroeten tussen de huizen en in allehoekjes .Duisternis is voor mij angst GE voelt u zo hulpeloos zonder licht,niet kunnen zien het onzekerste wat eris:vallen strompelen,niks kunnen doen .Ja,gelukkig hebben we de elektriciteit die ons het gemakelijk maakt.STelje voor,we moeten het met kaarsen doen.Of ja in de tijd van mijn ouders de gaslantaars op straat.Hier en daar olielampen in huis.Met een kaarsenpannetje de trap op.Gelukkig is dat voorbij.Ook mogen we de sterretjes en het maantje bedabken,die ons toch aan orientatie helpt;
Wanneer het duistert klopt mijn hart onrustig en voel ik mij onveilig

Ik ben zo aan het peinzen,en denken en filosoferen.Het wonder van leven is mij wonder boven wonder.Als ik denk aan al wat leeft,alle vormen van leven ,de varieteiten,van mens en dier en planten,zeg ik chapeau,waaw wat is dat toch vernuftig.Alles is opgebouwd uit cellen,miljoenen miljarden cellen.Elke cel heeft zijn doel en fuctie.Ze zijn ieder apart geprogrammeerd,dooe codes en DNA fucties.Ieder heeft zijn doelIeder stamt af van andere cellen embryons.Het voortbestaan van leven.Hetzij mens of plant of dier ieder zijn fuctie en gedragingen.
Hoe komt het dat varens groeien uit opgerolde krullen.Dat tulpen hun bloemblaadjes openzetten in de zon als het dag is en s'avonds weer sluiten .zo ook andere bloemen,ik noem hier de tulpen ook andere bloemen.Hoe komt het elke maand een vrouw haar maandstonden he eft;Dat jonge meisjes op 14 borstjes krijgen of nog vroeger zelfs.Welke wekker zet dit ritme in gang.Op 6 of 7 jaar vallen de melktandjes uit en groeien grote mensen tanden.Het verwondert mij telkens als een kindje op 12 maanden zo of wat later begint te lopen.Zo is het leven
Dat oude mensen hun tanden of haar verliezen en rimpels krijgen .Raar he.Het is zo tegen onze goesting we willen jong blijven:de eeuwige jeugd
Ik ben nog aan het mijmeren over de varieteit van uiting der cellen:bij de ene worden de haarcellen geprogrammerd om krullen te maken,andere haarcellen maken stijl haar.De ene heeft borsthaar,terwijl een andere zijn kaal kiekenborst zit te pieren voor een haartje .Tegenwoordig is het zeker in Amerika mode:alle haar weg geen schaamhaar geen okselhaar geen borsthaar allemaal gladde kikkers:absoluut geen bosaap meer van man.Eigenlijk dat haar siert.Van mij mag dat blijven staan bijde mannen dat is mannelijk en stoer,een zekere erotische aantrekking.Ge ziet oude madammekes kijken ook nog naar straffe binken.Ofwel bewonder ik intelligentie zonder haar enzo, ofwel gewoon denatuur:het mannelijke beest,versta me niet verkeerd he.
Hoe ben ik toch nu in mijn tekst afgedwaald van de bloemekes tot het mannenborsthaar,ja dit krolleke in mijn verstand staat nog altijd alert.IK zal maar ophouden met schrijven,wie weet met dat krolleke in mijn hersenkronkels ,wat zou in nog uitkramen.WE zullen het maar deftig houden,ik ben geen Goedele Liekens,ik ben maar ik,zoals er zoveel zijn.

In Flandres Fields the poppies blow
Between the crosses, row by row

Ja,dat gedicht is meesterlijk emotioneel,en toch zo simpel,recht uit de ziel,geschreven door McCrae ,1915.
Zondag,trokken we naar Yper.We vertrokken vroeg en kwamen dan ook vroeg toe.Het was een rustig stadje,ja,Zondagmorgen,slapen er veel mensen uit of rustig achter de huisgevel.Een rustg stadje,tot ge de engelsen tegenkwam,met een poppie in hun knopsgat.Flinke ferme,brede en grote sterke mannen,met rechte ruggen.
We gingen naar de Menenpoort,waar de muren beschreven,gebeiteld stonden met duizenden namen.Echt droevig,het pakte me,zoveel mannen dood,en waarom toch.Erg opgetogen waren we niet met dit droeve schouwspel.Er hing ergens een houten kruisje  met poppie op ,met een berichtje;aan de nonkel,die ik nooit gekend heb.Droevig he.
Daarachter bezochten we het Flanders Fields museum,waar op een ruwe wijze,de ruwigheid en de engheid van het gevecht in erbarmelijke toestand werd gereconstrueerd,met geluid,een mortier inslag,met luide knal,een overvliegend vliegtuig ,h et geluid van de motoren.Overal p.c,die we konden consulteren op verhalen en gebeurde feitenOveral fotos van kapotte huizen en kerken alsook de lakenhalle.Tussen al die rommel soldaatjes sjofel en vol smos.Ik werd op den duur  wat angstig.Dat is echt gebeurd.Zou het nog eens gebeuren vroeg ik mij af ,met angst.Het schoonste van die affaire,was dat vlaamse soldaten moesten luisteren naar franse bevelen.Nog erger voor de simpele piot,tot  zijn heupen,volgeladen met gerief  verzinkend in het slijk
Ja,we waren onder de indruk.Na dit bezoek,nog wat gaan eten en direkt,langs de eindeloze velden naar huis..We waren zo aangedaan en stil.Niets kon onze droefnis weg toveren Stil zijn en alleen,was het enigste middel om te verwerken
De oorlog 1914 1918:een verschrikkelijke nachtmerrie die werkelijkheid was voor de gewone sodaat;Dat een mens zoiets kon aandoen aan een andere mens
Laten we eerbiedig zijn dezer dagen,dank zij   hun opgeofferde leven kunnen we nu vredevol leven.Of komt er nog zo en verschrikking?

Woensdag,vandaag is mijn rondloopdag mijn winkeldag alsook de marktdag
Zoals elke week,meestal ga ik naar de markt,kwestie voor de sfeer,enook om mij te laten verlekkeren op dat verse fruit en de frisse  groenten .Ik voorzie mijn kabas met de nodige groenten .de beenhouwer ziet ok mijn neuske,en het viskraam lokt mij met die lekkere verse vis,die daar zilverachtig ligt te blinken en  jawel goed fris ruiken ;lekkerr.Daar laat ik ook wat sollen rollen.Mijne portemonnai,wordt maar platter en lichter.Ja, niet klagen zolang er centen zijn gelukkig maar is het  leven doenbaar.
Ook die dag stap ik een zeer modern en schoon magazijn binnen van de kringloop In de hoop wat trofeekes te vinden voor een klein prijske,toch blij zijn voor iets heel goedkoop.Het is als een kindje dateen lekstok wil,zo een gevoel
Kwam ik aan een kleedrek vol met heerlijke droom trouwkleren,KLeren om van tedromenKleren metkant met voile,met bloemen erop inrelief,gekon de blaadjes doen bewegen.IK kreeg het in mijn ster:ik moest zoeen kleed passen
Vol pâssie en pretentie schoot ik een paskotje in.Kiezen tussen drie kleren.Ik wou al trouwen voor het kleed alleen.Zo u eens heel mooi voelen.Ik was aan hetdromen.Ik zag mijn eigen al in zo een droomjurk.De pretentie schoot naar mijn hoofd,en ik deed mijn kleren uit;een berg kleren met mijne anorak en kabassen in dat pashokjeIk deed een kleed aan van voren was ik,het kleed heel mooi,maar!! vanachter kreeg ik het niet toe :toegeven dat is voor jonge meisjes met bescheiden borsten jonge borstjes,terwijl ik daar stond als dikke miss koe.De droom viel in duigen.Ik oude miss koe wou zo een kleed dragen;MIjn tijd is voorbij.ik moet bij de big mamas de xxl de L.Terug uit mijn wazige witte droom met kant en pluimen en broderie,mijne anorak terug aan ,de kleren terug in het rek.Gedaan met de witte droomGing ik terug op stap met mijne vis en vlees en een hele groenten kabas
Ik was eventjes verdwaald ,in mijn verbeelding;En toch was ik zowat met mijn illusie gelukkig,in een bovenaardse dromerij.Dank dat mij dat soms overkomt:een flardje blauwe lucht tussen de grijze wolken massa.!!!